Kroków pięć
Dzieli mnie od pościeli
Zasypiam drepcząc długą prostą
Drogą do siebie
Do wnętrza własnych zakamarków
Ukrytych
Umysłem rozpościeram skrzydła
Ciągne je za sobą
Kula u nóg obu
Ciąży okropnością przeszłą
Minionym bytem, niebytem
Życiem, bez życia
Biegnę
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz